30 ตุลาคม 2550
วันนี้...เป็นอีก 1 วันที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเสียเหลือเกิน
วันนี้...เป็นวันแรกที่ฉันเพิ่งไปทำงานหลังจากหยุดไป 3 วันเต็มๆ
วันนี้...เป็นวันที่ 4 แล้วสินะ หลังจากได้รู้ข่าวคราวบางอย่างที่ไม่คาดคิด
และวันนี้...คงจะเป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ ที่ฉันจะต้อง(พยายาม)ไม่เศร้าอีกต่อไป
.......................................
เมื่อ 3 วันก่อน ฉันเพิ่งได้ทราบสาเหตุของอาการผิดปกติในร่างกายที่เกิดกับตัวเองมานานหลายวัน
จากปากของคุณหมอที่ทำการตรวจร่างกายให้กับฉัน
"ผลการตรวจคุณกำลังตั้งครรภ์...."
"....แต่อาจจะกำลังแท้งด้วย"
น้ำเสียงและท่าทางของคุณหมอช่างเรียบเฉยเหลือเกิน แต่ในใจของฉันมันกำลังสับสนอย่างบอกไม่ถูก
นี่มันอะไรกัน...ฉันกำลังตั้งครรภ์?? แต่ในขณะเดียวกัน...ฉันกำลังจะแท้ง??
"ตอนนี้หมอคงให้คำตอบอะไรไม่ได้ว่าคุณแท้งจริงหรือเปล่า คงต้องรอผลตรวจเลือดวันอังคารอีกที"
.......................................
ก็วันนี้แล้วสินะ วันที่ฉันรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แม้ในใจจะรู้ดีว่า ความหวังของฉันริบหรี่เต็มทน
"ตกลงคุณแท้งแล้วจริงๆ"
"....!!?!!..."
สิ้นเสียงคุณหมอ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ประเดประดังเข้ามาหาฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทั้งๆ ที่คิดว่าได้เตรียมใจมาฟังคำตอบอย่างเต็มที่แล้ว แต่น้ำตามันก็เอ่อไหลออกมาตอนไหนไม่รู้
มีอีกหลายคำถามที่ฉันอยากจะถามคุณหมอเพื่อให้หายสงสัย แต่มันก็มีก้อนอะไรไม่รู้มาจุกอยู่ตรงคอ
ฉันเดินออกมาจากห้องตรวจทั้งที่น้ำตายังเอ่อ แต่ฉันก็รีบสลัดมันทิ้งไปในทันทีที่ได้เห็นหน้าคนรักของฉัน
ที่กำลังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่ออยู่หน้าห้องตรวจเช่นเดียวกัน
ตอนนั้นฉันคิดเพียงแต่ว่า ฉันยังโชคดีกว่าใครอีกหลายคน เพราะมีบางคนที่ต้องสูญเสียลูกขณะอยู่ในครรภ์
เมื่อเวลาล่วงเลยไปนานหลายเดือน พวกเค้าจะเจ็บปวดมากแค่ไหน สำหรับฉันมันคงยังน้อยไปด้วยซ้ำ
ที่สำคัญฉันยังโชคดีที่มีคนที่รักคอยให้กำลังใจมากมาย รวมถึงคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันในเวลานั้นด้วย
ดังนั้นฉันควรจะเข้มแข็ง ฉันต้องไม่ร้องไห้
บางที...มันอาจจะยังไม่ถึงเวลาที่เค้าจะมาเกิดเป็นลูกฉันก็ได้ แต่มันคงต้องมีสักวันแหละ
ฉันได้แต่ภาวนาว่า ถ้าวันไหนที่ลูกพร้อมจะมาเกิดเป็นลูกแม่ ก็ขอให้มานะ แม่จะรอ..............
